Iona Abbey kan gastvrijheid bieden aan maximaal 43 gasten, meestentijds in tweepersoonskamers, soms in driepersoons. Ik weet niet hoe de bezettingsgraad voor de zomer was, maar bijna alle weken, die ik sinds half juli heb meegemaakt, waren volgeboekt. Alleen in de speciale weken begin augustus (Youth Fest en Family Week) waren niet alle bedden bezet. Maar met 40, resp. 35 gasten, was het toch nog gezellig druk. Dat blijft zo tot half oktober. De laatste drie weken van het seizoen hebben een ander karakter en maar een halve bezetting.
De meeste gasten verblijven hier een week, van zaterdagmiddag tot vrijdagochtend. Een enkeling boekt twee of zelfs drie weken na elkaar, maar die moeten dan zelf vrijdag voor hun eigen eten zorgen. Er zijn twee hotels op het eiland en een cafe-restaurant. Van honger hoeven ze niet om te komen. Sinds dit jaar is het ook mogelijk om voor drie dagen te boeken (zaterdag-dinsdag, of dinsdag-vrijdag), als een week niet zo blijkt te lopen. Een enkele keer hebben we enige gasten gehad voor zo'n kort verblijf.
 |
| Ceilidh in Chapter House |
Wie komen er nu naar Iona?
Mijn indruk is: vooral witte mensen, meer vrouwen dan mannen, zestig-plussers met een kerkelijke (protestantse) achtergrond uit de middenklasse of hoger, uit Engels sprekende landen, Veel predikanten ook en mensen uit het onderwijs en de gezondheidszorg. Op dit profiel zijn er natuurlijk elke week wel uitzonderingen: een jong gezin met een kind van 17 maanden, een studente uit Cambridge, een bioloog, een stel uit Singapore. En mensen uit het Verenigd Koninkrijk kunnen ook voor een gereduceerd tarief in aanmerking komen, als zij een minimuminkomen hebben. Vanmiddag arriveren met inleider Alistair McIntosh ook enkele mensen van GalGael, een initiatief in Govan, een van de armere wijken in Glasgow waar de stichter van de Iona Community ook predikant is geweest.
Elke week zijn er wel een of meerdere groepen van minimaal acht mensen. Vaak gaat het dan om een gemeentereis op initiatief van de plaatselijke predikant. Enige weken geleden hadden we hier een groep van 18 predikanten uit de Duitse deelstaat Niedersachsen, die alle hun opleiding hadden gehad in Loccum of daar in ieder geval cursussen hadden gevolgd. Laat ik twee jaar geleden nu met De Wandelmaat enige dagen in Loccum zijn geweest bij het voormalige cistercienzerklooster waar de opleiding gevestigd is. Die groep mengde zich mooi met twee groepen uit de Verenigde Staten. Kleinere groepen zijn niet herkenbaar bij de boeking, maar komen ook voor. Een week voor de Duitse groep waren er zes Nederlanders uit Dordrecht en Papendrecht, die waren meegekomen met een emeritus-predikante, die vroeger in Dordrecht had gewerkt, maar nu in de Achterhoek woont.
Een van de bijzonderheden van een week in gemeenschap leven in Iona is, dat er ontmoetingen kunnen ontstaan tussen mensen die elkaar anders nauwelijks zullen ontmoeten. Een mooi voorbeeld deed zich voor tijdens Youthfest, gericht op 14-18 jarigen. Aan deze week deden twee groepen jongeren uit New York deel, die zich voorbereidden op hun belijdenis en duidelijk afkomstig waren uit een gegoed milieu,. Daarnaast was er een groep jongeren ui de Petrus- en Paulusparochie in Elephant and Castle, een arme wijk in Zuid-Londen. De meeste leden van de Londense groep hadden een Afro-Caribische achtergrond. De eerste dagen liep het contact tussen deze groepen wat stroef. De sociale verschillen waren groot. Totdat tijdens een groepsgesprek het onderwerp geweld op school ter sprake kwam. Tot hun verrassing ontdekten de Londenaren en New Yorkers, dat ze er beiden mee te maken hadden. Vanaf dat moment was het ijs gebroken en mengden de groepen zich ook aan tafel. Een week later tijdens FamilyWeek behoorden tot de gasten zes gezinnen met elf kinderen, waaronder ook enige Nederlandse kinderen. Zaten de kinderen aan het begin van de week braaf bij hun ouders, aan het eind hadden zij een eigen tafel geregeld. Ze konden maar moeilijk van elkaar afcsheid nemen.
Internationaal karakter
Van begin af aan heeft Iona mensen uit de hele wereld getrokken, maar ik wil daar wel twee kanttekeningen bij plaatsen. Het betreft vooral de Engelstalige wereld. De meeste gasten zijn afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Canada, Ierland, Australie en Nieuw-Zeeland. Of ze komen uit een Europees land met een sterke protestantse kerk: Duitsland, Nederland, Zwitserland, Denemarken. De uitzondering op dit rijtje bevestigde toch weer de regel: de enige gast uit Belgie kwam oorspronkelijk uit Schotland.
Was drie jaar geleden de helft van de gasten afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk, een kwart uit de Verenigde Staten en de rest uit de andere genoemde landen, nu heb ik de indruk, dat het VK en de VS elkaar nauwelijks ontlopen. Zeker de laatste tijd hebben we week na week een of twee groepen uit de Verenigde Staten in de Abbey. Velen van hen hebben Schotse of Engelse voorouders en knopen aan hun verblijf op Iona een bezoek aan de geboortestreek van hun familieleden aan. Maar ook afstammelingen van Nederlandse migranten bezoeken Iona. Veel gereformeerden zijn indertijd naar Michigan vertrokken. Een paar weken geleden zat ik aan tafel met zeker vijf mensen met Nederlandse voorouders. Een enkeling kon zelfs nog wat Nederlands spreken.
Ondertussen in de keuken...
Na een aantal extra vakantiedagen keerde ik afgelopen maandag weer terug in de keuken. Deze week stond voor mij vooral in het teken van bakken. Grote blikken Chocolat, Pear and Cardamomcake en een kleinere glutenvrije versie op maandag, een glutenvrije carrotcake op dinsdag, grote blikken dundeecake op donderdag (voor vanavond). Daarnaast heb ik assistentie verleend bij het ,maken van applecrumble en koekjes. Verder tomatensoep gemaakt en de nodige hand- en spandiensten verleend tussendoor. Vrijdag konden we al vroeg beginnen aan de grote schoonmaak van de keuken. Ik ben dit keer ook maar eens op de grote vensterbanken geklommen om de kozijnen schoon te maken. Verbazend hoe hoog spatten kunnen komen, om het over het stof nog maar niet te hebben. Kennelijk was dit in tijden niet gebeurd. En eindelijk mocht ik weer eens de platen van het grote fornuis schrobben - mijn wekelijkse klus van drie jaar geleden.
 |
| twee bakblikken dundeecake |
... en in de Abbey Church
Afgelopen week was een themaweek ' Weathering the storm' onder leiding van John Bell Samen met Graham Maule heeft hij decennialng deel uitgemaakt van de Wild Goose Resource Groep en voor talloze Ionaliederen de tekst en de muziek geschreven. Graham Maule is in 2019 gestorven en John is met pensioen (hij is inmiddels 77). Anderen hebben het stokje overgenomen, zie Week 7 ). Maar een Wee Sing onder zijn leiding is nog altijd een genot en op dinsdagavond gaf hij ook een extra sessie over Keltische spiritualiteit. Hij moest donderdagmiddag al vertrekken, maar laat nu net Sally Ann Morris enige dagen op het eiland zijn. 'Sally Ann is de afgelopen jaren geregeld muziekvrijwilligster op Iona geweest en is ook een begaafd kerkmusicus. Zij leidde donderdagavond de zang en een gelegenheids muziekgroepje. Tijdens de viering werden twee nieuwe liederen van haar uit 2025 gezongen, met prachtige melodieen. En zo te horen moet zij 's middags met Margaret Sommerville, een van de huidige vrijwilligsters, een nieuw lied hebben gemaakt. Benieuwd of we dat lied ook nog een keer horen.
 |
| John Bell |
Het weer was deze week ook stormachtig. Op dinsdag werd de pelgrimage ingekort vanwege de harde wind en de excursie naar Staffa werd op woensdag afgelast. 'Ik heb enige nachten ook mijn raam gesloten gehouden. Hij kletterde anders teveel in de sponningen. Nu is het weer wat rustiger, regen en zonneschijn wisselen elkaar af. De vooruitzichten voor dinsdag zijn op dit moment gunstig. Dan hoef ik niet in de keuken te werken, maar mag ik meelopen als middle marker in de wekelijkse pelgrimage over het eiland. Daarmee is het onderwerp voor de volgende aflevering ook onthuld.
